Er was eens een meisje, dat wilde gaan varen. In haar eentje, in een bootje, de wereld rond.
Een hoop mensen vonden dat niet verstandig, en probeerden haar tegen te houden. Dat lukte niet, en het meisje vertrok en zeilde de wereld rond.
Toen ze bijna rond was, werden de media wakker, en begonnen er weer verhalen over haar in de kranten te verschijnen. Een suffende leerplicht ambtenaar schrok op van boven zijn bureau met stoffige dossiers over school drop-outs waar geen eer meer aan te behalen viel, en herinnerde zich het geval, en nam zich voor om zo snel mogelijk tot actie over te gaan. Hij gebood de vader van het meisje om onmiddellijk op zijn bureau te verschijnen. Hij had namelijk vernomen dat het meisje een studie achterstand had opgelopen. En ze had alleen mogen vertrekken als ze beloofde haar huiswerk te doen onderweg. Het stoute kind had dit aan haar laars gelapt. Hier moest worden ingegrepen, want regels zijn tenslotte regels & niet voor niets bedacht!
Dit is geen sprookje, en de suffe leerplicht ambtenaar bestaat echt.
Was het verstandig van het meisje om alleen de wereld rond te willen zeilen? Nee, natuurlijk niet. Maar ze heeft het wel gedaan, en dus verdient ze het om alle lof te krijgen die haar toekomt. En dan niet achteraf nog eens gaan zeuren over een gemist schooljaar. Een huldiging door een lid van het koninklijk huis lijkt me meer op z'n plaats. Die hebben tenslotte een ceremoniële taak, dus dit lijkt me een uitgelezen gelegenheid om die uit te oefenen.
En die leerplicht ambtenaar moet zich maar gaan richten op zaken waar hij voor aangesteld is, namelijk kinderen die buiten de boot dreigen te vallen te behoeden voor een leven zonder opleiding. Laura Dekker heeft dat niet nodig, die komt er echt zonder hulp van regeltjesneukers ook wel.
Ik sluit af met een stukje uit haar weblog, wat m.i. voor zich zelf spreekt:
"Af en toe kijk ik best wel tegen de aankomst op.. Natuurlijk kijk ik er naar uit om m'n doel bereikt te hebben, maar voor m'n gevoel heb ik dat doel al lang geleden bereikt. Ik heb mezelf leren kennen, ontzettend veel geleerd, gezien, mensen en landen leren kennen. De Pacific heeft me alle mooie onbekende eilandjes gegeven die ik in m'n dromen had. De Indische Oceaan heeft me een klap in me gezicht gegeven zodat ik weer uit die droomwereld was, maar ook al het slechte weer, stormen, windstiltes en lange stukken zeilen waar ik naar verlangde. En de Zuid Atlantische oceaan heeft me een milde pasaatwind gegeven zodat ik al die ervaringen in me kon opnemen. Maar het was niet genoeg. Zo meteen zal m'n wereld, die bestaat uit Guppy en al m'n mooie herinneringen en levenslessen, abrupt verwisseld worden voor drukte en media.. Ik ben blij dat ik nog 12 dagen Noord Atlantic voor de boeg heb om dat op me in te laten werken, want die drukte is iets dat in m´n dromen nooit is opgekomen.."
Ik heb er weer een nieuw speeltje bij!
Het is een compacte camera van het boven reeds vermelde type.
De achtergrond is dat ik graag wat kiekjes schiet tijdens concerten, maar niet altijd zin dan wel mogelijkheden heb om mijn Pentax DSLR (ok, voor de niet ingewijden: spiegelreflex) camera mee te zeulen.
En verder natuurlijk voor alle andere gelegenheden waar je een camera uit je zak moet / wil kunnen toveren.
En zonder al te veel in te hoeven leveren op kwaliteit en mogelijkheden.
Het bijzondere aan deze camera is zijn lens. Dat is een Olympus iZuiko met een lichtsterkte van 1,8 tot 2,5 bij een zoombereik van 28-112mm (35mm equivalent).
Verder in het oog lopende features zijn een macro bereik van 1cm, een multifunctionele selectie ring rond het objectief en een heel scherp en gedetailleerd LCD schermpje.
Helaas geen optische zoeker.
En ook geen polsbandje.
Hij is wel groot genoeg om handelbaar te blijven, en toch klein genoeg om in mijn jas- of broekzak te passen.
Ik hoop binnenkort het ding eens uit te proberen tijdens een optreden. Ben heel benieuwd hoe dat gaat.
Soms ontkomt ook een oude heer er niet aan: vlagen van ongecontroleerde nostalgie. Om dat in goede banen te leiden is het soms beter om er maar gewoon even aan toe te geven, dan gaat het wel weer over.
Afgelopen zondag was er Sinner's Day in Hasselt, België. Dit festival focust op acts uit de jaren 80 en wordt dus voornamelijk bezocht door 40 en 50ers in zwarte en/of grijze kleding. Dit jaar waren er o.a.:
- Blancmange
- The Exploited
- Gene Loves Jezebel
- The Mission
- Patti Smith
- The Cult
en als afsluiter Front 242
John Foxx stond ook aangekondigd, maar die kon helaas niet vanwege een ongeluk. Visage was er ook, die waren zo slecht dat ze het noemen niet waard zijn.
Recoil (ex-Depeche Mode) en Karl Bartos (ex-Kraftwerk) waren wel aardige pauze muziekjes door wat oudere mannen die hip achter een stel laptops stonden. Niet echt bijzonder, wel fijn om even bij weg te dommelen. Een oude heer moet tenslotte ook aan zijn rust komen.
Patti Smith was mijn hoogtepunt. Maar van The Cult en Front 242 heb ik ook erg genoten.
Afgelopen weekend vond het Maasrock festival weer plaats, in Puttershoek.
Ik heb me daar weer kostelijk geamuseerd, met name met mijn camera en antiek glas. De camera is een Pentax K110 DSLR, de lenzen die ik heb gebruikt zijn een 50mm F1,7 (effectief 75mm) en een 135mm F2,8 (effectief 195mm) tele. Doordat deze zo lekker lichtsterk zijn, gaat het hier een stuk beter mee dan met de standaard full auto lens die bij de camera zat. Het is wel enorm lastig scherp stellen. Door het kunstlicht werkt de focus indicator niet altijd betrouwbaar. En de scherpte diepte is bij volledige lensopening natuurlijk enorm klein. Als de muzikant dan nog stil wil blijven staan, maar nee hoor.....
Maar goed, van de 1000+ geschoten plaatjes zijn er toch wel een paar gelukt, zie deze LINK
Terwijl ik dit schrijf loeit de wind om het huis en is het donker (en nog niet eens half tien). Ik krijg spontaan trek in warme chocolademelk met slagroom.
Het is moeilijk voor te stellen dat we 2 dagen geleden nog puffend van de warmte over een festival terrein dwaalden in korte broek en t-shirt.
ITGWO 2011 was weer een magische ervaring. Alles klopte, zelfs mijn val van de fiets - waarschijnlijk afgedwongen door de tekst op mijn shirt:
Het vlielandse festival is een heerlijk relaxte 30+ versie van Lowlands, maar dan ongeveer 10 x zo klein. Misschien ook leuker, het zal de leeftijd wel zijn...
Hoogtepunten:
- Case Mayfield in de tuin van het Armenhuis
- Lucky Fonz III in een duinpan
- dEUS verrassingsconcert op de zelfde locatie
- Palio Superspeed Donkey - 4 jonge honden van 15 die de Arctic Monkeys naar de kroon steken
En verder het weer, het eiland, de reis er naar toe, de camping, de mensen, mijn reisgenoten, de fiets, het eten en drinken, de kunst; met andere woorden: een hele fijne totaal ervaring.
Het is al weer anderhalve week geleden, en het volgende festival (Into The Great Wide Open) dient zich alweer bijna aan, dus een verslag van het laatste lowlands festival komt een beetje als mosterd na de maaltijd.
Met de ramp op Pukkelpop in gedachte waren we allemaal erg bang voor zwaar onweer, met name op zondag, maar het bleef gelukkig het hele weekend prima weer, al was zondag wel erg plakkerig.
Vanwege vervelende rugklachten heb ik het erg rustig aan gedaan, en ben een nachtje minder (zo - ma) gebleven dan ik eigenlijk van plan was, maar uiteindelijk heb ik het toch prima naar mijn zin gehad.
Hoogtepunten waren dEUS (altijd goed), White Denim, Cage the Elephand, Elbow, Happy Camper en Karnivool. Van de laatste moet je houden, een beetje Tool, maar dan wat toegankelijker. Voor mij was het in ieder geval de ideale uitsmijter op zondagavond.
Happy Camper had alle gastvocalisten meegenomen, die een voor een alle liedjes kwamen vertolken.
Cage the Elephant hebben we uitgeroepen als de nieuwe Pixies, al zullen ze dan eigenlijk wel de bassist moeten vervangen door een vrouwelijk exemplaar ;-)
Verder is het een strak georganiseerd evenement, veel gelegenheden om te eten en te drinken, theater (Lebbis en Jansen, Katinka Polderman gezien), een gezellige buurtkroeg (Titty Twister), geasfalteerde looppaden en zelfs een sauna.
Kortom, een ideaal festival voor zowel de beginner als de veteraan.
Tijdens onze vakantie in Zweden hebben we een bezoek gebracht aan het oude radio station van Grimeton, in de buurt van Varberg in Zuid Zweden. Dit is de enige nog functionerende machine zender ter wereld, uitzendend op 17,2 kHz. Het station werd in de jaren 20 van de vorige eeuw gebouwd om telegrammen e.d. te versturen van Europa naar Noord Amerika. De locatie was zo gekozen dat er tussen de zender en de ontvanger in de staat New York alleen het water van de Atlantische Oceaan lag. Het station ligt dicht bij de kust, dus niets blokkeert het signaal. Het VLF (Very Low Frequency) radio signaal wordt opgewekt met een generator (Alexanderson generator, genoemd naar de ontwerper, de Zweed Ernst Alexanderson) die aangedreven wordt door een electromotor.
Het station is al lang niet meer in gebruik, maar wordt door een vereniging van liefhebbers onderhouden zodat er voor demonstraties nog kan worden uitgezonden. Jaarlijks is er een test uitzending op 3 Juli, aka Alexanderson day, en op elke dinsdagavond in July en Augustus zijn er demonstraties waarbij de zender eventjes gestart wordt. Wij waren bij zo'n demonstratie aanwezig. Na de officiële demonstratie zou er nog een testuitzending gedaan worden, maar helaas liep er een lager warm waardoor we dat niet meer hebben meegemaakt (we kregen honger, vandaar).
Het station staat sinds 2 juni 2004 op de world heritage list van Unesco.
Klavertjes hebben meestal drie blaadjes. Soms kom je er een met vier blaadjes tegen. Dat is net zoiets als een schaap met vijf poten of een kalf met twee koppen. Toch, als je met google plaatjes van een schaap of een kalf zoekt hebben die meestal gewoon de gebruikelijke aantallen ledematen. Waarom is dat blij klavertjes anders? Getekende plaatjes die je dan vindt zijn voor 99% klavertjes vier, de rest klavers van speelkaarten:
In het instituut voor beeld en geluid had het meisje achter de kassa de beschikking over een muis met testbeeld, en een ditto muismat.
Ik bedacht me dat jeugdigen waarschijnlijk niet eens weten wat dat is, een testbeeld.
Welnu, lieve kijkbuiskinderen, dat zat zo:
Vroeger waren er alleen des avonds televisie uitzendingen. Zeg ongeveer van 5 tot 12 uur. De rest van de dag werd een testbeeld uitgezonden. Dat was handig, want dan kon de televisie monteur die overdag gebruiken om de televisie af te regelen. Het testbeeld bestaat uit een verzameling gekleurde en/of gearceerde vlakken en lijnen, waarmee onvolkomenheden in het beeld onmiddellijk zichtbaar werden, en dus ook weggeregeld konden worden. Het zag er meestal zo uit:
De vierkantjes moesten vierkant zijn, de cirkel rond, de kleuren goed en niet verschoven, en de patronen mooi scherp.
Een favoriete uitspraak van een kennis van me was: 'televisie programma's zijn zinloze onderbrekingen van het testbeeld'. Deze uitspraak gaat heden ten dage niet meer op. Het testbeeld is in de nachtelijke uren inmiddels verdrongen door meer of minder ontklede dames die je proberen te verleiden om allerlei telefoonnummers te kiezen. Of dat leuker/mooier/verleidelijker is dan een testbeeld laat ik aan je persoonlijke smaak over. Maar een televisiebeeld afregelen op blote, zwabberende borsten is niet ideaal....
Hier is een LINK naar een site met allerlei testbeelden.
Gisteren waren we in het Beeld en Geluidmuseum in Hilversum (officieel: Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid).
Dat museum triggerde nogal mijn nostalgiezenuw, door fragmenten te tonen van Q&Q, fabeltjeskrant, Paulus de Boskabouter, Rickie en Slingertje, etc.
Op een afdeling stonden ook een hoop oude (vnl. Philips) radio's. Ik moest onmiddellijk denken aan mijn eerste radio, een afdankertje van mijn ouders, met buizen. Die had een typisch mechanisme om van band (kortegolf, langegolf, middengolf, FM) te wisselen: er zat een verchroomd handeltje in het midden dat je moest kantelen om de band te selecteren. Bovenin werd dan een selectievlakje rood. Dat type stond er niet, dus ik ben even op internet gaan zoeken. Het blijkt te gaan om de Philips B3W22A:
Mijn oma had er zo eentje maar dan in het wit, dat vind ik echt een hele coole:
